Според новото истражување, оние кои избираат темна чоколада наместо млечна чоколада, имаат намален ризик од развој на дијабетес тип 2.
Истражувачите од Школата за јавно здравје на Харвард TH Chan во Масачусетс спровеле истражување за здравјето и исхранбените навики на 111.654 медицински сестри, кои за време на серија анкети спроведени во 1970-тите и 1980-тите го бележеле типот на чоколада што ја консумирале, пишува Science Alert.
Консумирањето на пет или повеќе порции темна чоколада неделно било поврзано со 21% намалување на ризикот од развој на дијабетес тип 2 во споредба со ретка или никаква консумација на чоколада.
Ова било утврдено по исклучувањето на поединци со исклучително висок или низок внес на калории, а при тоа биле земени предвид клучни животни и исхранбени фактори.
Покрај тоа, темната чоколада помага и во одржување на телесната тежина.
Интересно е што таква поврзаност не била пронајдена помеѓу млечното чоколадо и дијабетес тип 2. Напротив, млечното чоколадо било поврзана со зголемување на телесната маса.
„Зголемената консумација на темна, но не и на млечна чоколада, била поврзана со понизок ризик од дијабетес тип 2,“ напишале истражувачите во своето истражување.
Сепак, пред да ја замените еден вид чоколадо за друг, вреди да се нагласи дека овие податоци не покажуваат директна причинско-последична врска. Некои ризични фактори биле контролирани, но многу други можеле да имаат влијание.
И покрај ограничувањата на студијата, поврзаноста помеѓу темната чоколада и намалениот ризик од дијабетес тип 2 е доволно силна за да оправда понатамошни истражувања, вклучувајќи ги и потенцијалните механизми кои се во игра.
Темната чоколада е богата со флаваноли – соединенија кои се исто така присутни во овошјето и зеленчукот – за кои се смета дека имаат бројни здравствени придобивки.
Флаванолите веќе се поврзани со намалување на ризикот од дијабетес тип 2, што би можело да биде значајно и овде.
„Внесот на млеко и бела чоколада веројатно не носи исти метаболички придобивки поради поголемиот содржина на додаден шеќер, што е познат фактор за ризик за кардиометаболни болести,“ напишале истражувачите.
