Колку вреди емпатијата ако остане само чувство? Што се случува со нашите принципи кога човечноста ќе побара нешто конкретно од нас? Токму овие прашања ја отворија најновата „Свесност Live Session“ во Училница во Битола, вечер посветена на човечноста, емпатијата, различноста и присуството.
Настанот обедини различни професионални перспективи и понуди простор за искрен разговор за тоа каде денес ја препознаваме човечноста, а каде почнуваме да ја губиме.
Еден од најсилните заклучоци од дискусијата беше дека човечноста не е особина што едноставно ја поседуваме, туку вредност што постојано ја практикуваме – во начинот на кој го гледаме другиот, во способноста да останеме присутни, да ја прифатиме различноста и да избереме да помогнеме, а не само да сочувствуваме.
Со д-р Лилјана Ристевска, претседателка на Црвениот крст на Македонија, разговорот се насочи кон човечноста претворена во дело. Таа зборуваше за солидарноста, волонтерството и луѓето кои често остануваат невидливи сè додека не се доближиме доволно за навистина да ги видиме. Нејзиното искуство отвори и едно суштинско прашање – дали е доволно да чувствуваме емпатија ако никогаш не ја претвориме во постапка?
Пеце Трифуновски, доктор по социјална филозофија и професор по етика и граѓанско образование, ја отвори моралната димензија на темата. Дискусијата се фокусираше на тоа што му должиме на другиот, дали емпатијата е чувство или морална одговорност и колку вредат нашите принципи ако важат само тогаш кога ништо не нè чинат.
Посебно внимание беше посветено и на различноста низ перспективата на Андријана Шокларовска, дефектолог и магистер по образование и рехабилитација на деца со оштетен слух. Таа говореше за тоа дека емпатијата се учи уште од најрана возраст и дека училиштето, покрај знаење, има важна улога да создава средина во која различностите се разбираат и прифаќаат.
Разговорот го модерираше Љупчо Кимовски, лиценциран психолог, магистер по психолошки науки и гешталт психотерапевт, кој низ целата дискусија го враќаше фокусот на присуството – на способноста навистина да го слушнеме другиот, без брзо да судиме, советуваме или категоризираме.
Од ова издание на „Свесност Live Session“ не произлезе една конечна дефиниција за емпатијата. Наместо тоа, останаа прашања што продолжуваат да нè следат и по завршувањето на разговорот.
Кого денес не гледаме? Кого пребрзо осудуваме? Колку простор оставаме за човекот кој е различен од нас? И што правиме тогаш кога некому навистина сме потребни?
Можеби токму таму започнува човечноста – не во она што мислиме дека сме, туку во она што го правиме едни за други.
„Свесност Live Session“ продолжува да отвора теми кои се дел од нашето секојдневие, но за кои ретко оставаме доволно време вистински да разговараме.
