Денеска православната црква го чествува споменот за Свети Никифор, патријарх и благородник од Цариград.
Татко му, Теодор, бил висок чиновник на царскиот дворец, богат и благочестив. Никифор служел неколку години на дворецот во истиот чин како татко му. Но, откако ја видел сета светска суета, се оддалечил на бреговите на Босфор и таму изградил манастир.
Набрзо манастирот се наполнил со монаси, а тој управувал со манастирот не сакајќи самиот да се замонаши, под изговор дека е недостоен, иако во сè им служеше на сите за пример. Пред ова, учествувал на VII Вселенски Собор како мирјанин, по волја на царот и патријархот и многу му користеше на Соборот со своето извонредно познавање на Светото Писмо.
Кога умрел патријархот Тарасиј, Никифор бил избран за патријарх, против неговата волја. Веднаш по изборот го примил монашкиот чин и другите чинови по ред и во 806 година бил востоличен во Света Софија за патријарх. Тоа беше во времето на царот Никифор, којшто набрзо потоа отиде во војна со Бугарите и загина. Неговиот син Ставрикиј владееше само два месеци и умре. По ова се зацари царот Михаил Ранкаба, но владеел само две години, додека царот Лав Ерменин не го собори и протера. Кога се зацари овој Лав, патријархот Никифор му испратил книга за православното вероисповедање за да ја потпише (според обичајот на сите византиски цареви, а што се сметало за заклетва дека ќе се држи и ќе се брани вистинската вера). Царот не потпишал, туку го одложил тоа за после крунисувањето. А откако патријархот го крунисал, тој откажал да ја потпише оваа книга и набрзо се објавил себеси како еретик иконоборец.
Патријархот се обидел да го посоветува и да го врати кон вистинската вера, но попусто. Царот насилно го протерал Никифор во прогонство на островот Проконис, каде што во беда и во секакви лишувања поминал тринаесет години, па се пресели во вечноста, во 827 година.
Како патријарх управувал со Црквата Христова девет години.
